logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo logo
star Bookmark: Tag Tag Tag Tag Tag
Netherlands

Over emoji’s wordt vergaderd

De machtigste mensen zitten vaak in de sufste zaaltjes. Buiten op de gang staat er een stapel overbodige stoelen, binnen ligt er smoezelig zeil. Laptopsnoeren krioelen ordeloos over de vloer, de kleine tafeltjes lijken te zijn overgenomen van een failliete scholengemeenschap.

Het ziet er niet uit, maar toch: dit zijn de mensen die bepalen wat wij denken, de bazen van de emoji’s. Er zijn inmiddels 2,9 miljard mensen die de plaatjes van lachende bolletjes, diverse fruitsoorten of grijnzende drollen in hun online berichten opnemen. Meer dan de helft van de communicatie op Instagram bestaan uit emoji’s. Er zitten 3000 plaatjes op de toetsenborden van onze telefoon, jaarlijks komen er zestig bij. Maar welke? Daar moet over vergaderd worden. Door een commissie van Unicode, het twintigkoppig opperwezen van de emojitaal.

Mea Dols de Jong bracht zondag in haar Tegenlicht-aflevering Voorbij de emoji deze zijkamer van ons technologisch universum in beeld. Het kostte me even om alle kwesties even ernstig te nemen; zelf ben ik emojiscepticus. Wanneer iemand enthousiast vertelt dat emoji’s „de lichaamstaal van de schriftelijke communicatie” vormen, denk ik dat het aardige van lichaamstaal nu juist is dat we daar ook onbewust mee communiceren. Bewust aangezette lichaamstaal is al snel aanstellerij. (Is daar een emoji voor?)

Ik werd extra giechelig van twee vrouwen die Dols de Jong had opgesnord: Californische lobbyisten voor een witte-wijn-emoji. Hun klacht: hoe kan een mens uitleggen dat hij witte wijn gaat drinken als er slechts een emoji van een glas rode wijn is? „Dat is eigenlijk liegen.” Dus trok het duo met zes flessen Chardonnay naar Seattle, waar de Unicode-commissie vergaderde. Chardonnay lijkt mij het beste argument tégen een witte-wijn emoji, maar dat terzijde.

De lobby namens ‘the white wine community’ leverde niets op. De vrouwen kregen te horen dat witte wijn de deur zou openzetten voor rosé, „verschillende biersoorten en cocktails”. Voor je het weet verzuipen we in de emoji’s.

Wat wel bleef hangen, was de vrouw die al vier jaar lobbyde voor introductie van een emoji met een transvlag. Voor haar zou het plaatje een essentiële vorm van erkenning zijn. „We hebben een aubergine en een courgette, maar geen transvlag.” Zij vond wel gehoor bij de commissie.

Beschikbaar zijn: zes soorten boten, drie kabelbaankarretjes, drie trams en vier treinen – het lijkt wel het verjaardagspartijtje van een jongetje van zes. Er is ook een waterpistool, sinds de revolver een paar jaar geleden is vervangen. In de loop van de uitzending werd de vraag steeds dringender wie die twintig emojibazen nu eigenlijk zijn. Het blijken afgevaardigden van internetgiganten, wat een criticus brengt tot de terechte vraag of we het beheer van een taal moeten overlaten aan een kluitje hoofdzakelijk mannelijke (treinen! trams!) Californische techneuten. „Je wil niet dat iemand voor de hele wereld besluit wat belangrijker is: mate of menstruatie.” En: „That’s no way to run a language.”

Dat klopt. Het zorgelijke is dat emoji’s de enige taal ter wereld zijn waar de gebruikers zelf geen woorden aan kunnen toevoegen. Misschien wordt het dus tijd voor een boycot, al begrijp ik dat dit voor een emojiscepticus makkelijk typen is.

Als ze toch blijven, dan draag ik het hoofd van prins Constantijn voor als aardige-mannenemoji. De prins (50) werd zondagavond royaal geportretteerd bij RTL4. De prins werd in beeld onophoudelijk vrolijk tegengesproken door zijn vrouw en kinderen. „Wat een cliché”, zei zijn zoon na een vaderlijk cliché. Leuke vader, leuke man.

Themes
ICO