Netherlands

Kelderman weet wanneer hij in de Giro zijn tegenstander op de knieën zal dwingen

Reportage

Ronde van Italië De etappe van woensdag boezemde angst in omdat je de Giro er niet kon winnen, maar wel kon verliezen. Een beslissing kwam er nog niet.

Welbeschouwd is de zeventiende etappe van deze Giro op zichzelf al een kneveling van een wielerwedstrijd, amper te bevatten voor mensen aan de zijlijn, gewone stervelingen wiens vak het niet is altijd maar het uiterste te vragen van de fysieke en mentale mogelijkheden – 203 kilometer lang, vijfduizend hoogtemeters verdeeld over vier cols in de Dolomieten. En dat met al ruim tweeduizend kilometer in de benen, van Sicilië naar het noordoosten van Italië, met een snelheid die zelden lager lag dan vijfendertig kilometer per uur gemiddeld. Wat een menselijk lichaam niet allemaal verdragen kan.

Het is woensdagochtend amper negen graden bij de start in Bassano del Grappa, en er ligt een wattige deken van mist over het stadje in de regio Veneto, zoals het hoort in de oktobermaand. In een normaal jaar vieren wielrenners nu vakantie op een warm eiland in een uithoek van de wereld, omdat ooit werd bedacht dat het in de late herfst te gevaarlijk is om een peloton jongemannen de hoge bergen nog in te sturen – en terecht. Maar corona rekt de grenzen op, maakt korte metten met conventies, ook in de oerconservatieve wielerwereld waar voor grote veranderingen vaak jaren worden uitgetrokken. Duidelijk is: ook tijdens een pandemie worden grote rondes niet zomaar afgelast. Daar is een oorlog voor nodig.

De rit van woensdag is er eentje die angst inboezemt, omdat je de Giro er niet kunt winnen, maar wel kunt verliezen in een fase waarin elke pedaalslag begint door te wegen, de reserves in een lichaam beginnen op te raken; ogen liggen dieper in de kassen, gezichten worden pipser, lontjes korter. De welbekende slechte dag komt steeds dichterbij. Zaak is om een inzinking uit te stellen, of liever nog af te wenden.

Het profiel van de etappe is er niet naar om al vroeg ten aanval te trekken, tenzij je net als Chris Froome in de Giro van 2018 over wonderbenen beschikt, je notoir overmoedig bent, of het noorden niet meer kunt vinden en met de moed der wanhoop toch maar probeert de wedstrijd in een beslissende plooi te vouwen. Bovenop de zwaarste beklimming, die van de Monte Bondone, is het nog bijna negentig kilometer naar de finish in het skioord Madonna di Campiglio, met uitzicht op besneeuwde toppen en bomen met blad in honderd tinten.

Vooraf is de hoop dat de mannen van het algemeen klassement op het steilste stuk proberen aan te vallen, maar actie blijft uit. Er is een grote kopgroep weggereden met meesterontsnapper Thomas De Gendt, en het peloton vindt dat dermate comfortabel dat ze hen meer dan tien minuten laten wegrijden. Uit die groep komt ook de etappewinnaar. De Australische bonenstaak Ben O’Connor werd dinsdag tweede, maar wint een dag later wel zijn eerste rit in een grote ronde.

Daarachter wordt na zes uur wedstrijd tempo gemaakt, aan de voet van de laatste klim. Een treintje van klassementsleider João Almeida aan de rechterkant van de weg, links die van uitdager Wilco Kelderman, die ergens deze Giro nog zeventien seconden zal moeten inlopen. Maar dat zal deze woensdag niet gebeuren. Daarvoor is de slotklim niet lastig genoeg. Even is er contact tussen de twee; Almeida roept iets, Kelderman zegt na afloop dat hij niet meer precies weet wat. Het had iets te maken met overgebleven manschappen, en wie het peloton op sleeptouw mee naar boven zou nemen.

Er is nog een korte oprisping van Keldermans ploegmakker Jai Hindley, die een paar kilometer voor het einde van de etappe versnelt en na afloop zegt dat hij „the waters” wilde testen; zien wie er op zijn wiel zou springen, kijken of hij, de nummer drie van het klassement, door concurrenten in de toptien zou worden teruggehaald, die daarbij energie zouden verspillen ten faveure van zijn kopman. Maar die reactie kom niet. Het peloton rijdt en groupe naar de streep, wetend wat nog komen gaat.

Bij de teambussen anderhalve kilometer na de finish verschijnt Wilco Kelderman na de afvalstoffen uit zijn lijf te hebben getrapt, en na een snelle douche, met zijn handen in de zakken van zijn winterjas voor tekst en uitleg. Uit zijn woorden blijkt opnieuw veel vertrouwen in een goede afloop. Hij had namelijk liever gehad dat deze zeventiende etappe wat lastiger was geweest, zodat hij de 22-jarige Almeida al had kunnen kraken en breken en de roze leiderstrui aan had kunnen trekken.

Kelderman had zich binnenstebuiten kunnen keren en vijf seconden kunnen pakken, maar weet al wanneer hij zijn Portugese tegenstander dan wel op de knieën zal dwingen. In de rit van donderdag kan niemand meer schuilen. Dan gaat het over de Stelviopas, een van de zwaarste beklimmingen van Europa, 2.758 meter hoog, ruim 24 kilometer lang. Vanaf de top is het afdalen, en bergop finishen in Laghi di Cancano. Daar gaat de Giro misschien al beslist worden.

Want door de meest recente ontwikkelingen is die etappe ineens de koninginnenrit geworden, een predikaat aanvankelijk voorbehouden aan de etappe van zaterdag. Maar de Giro is vanwege een oplaaiend coronavirus niet welkom in het Franse stadje Briançon. Daardoor worden de reusachtige beklimmingen van de Angello en de Izoard geschrapt. Wat naar verwachting overblijft is drie keer omhoog richting Sestrière.

Ofwel: donderdag kan Wilco Kelderman de macht grijpen in de Giro. Om het in het weekend af te maken. Want, zegt hij, „de benen blijven gewoon goed. En iedereen is bekaf.”

Football news:

Jurgen Klopp: ik begrijp niet waarom je 2.000 mensen in het stadion kunt laten voor 60.000 toeschouwers en dezelfde 2.000 in de arena voor 9.000
De piek daalde na een knieoperatie. Hij hoopt in 4 maanden terug te keren
Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) en het Russische Olympisch Comité (ROC) betuigden hun medeleven met het overlijden van de Argentijnse voetballer Diego Maradona. Maradona is vandaag overleden na een hartstilstand. Hij was 60 jaar oud. Vaarwel, grote voor altijd. Je had een rusteloze ziel, maar je verrukte de wereld met je unieke voetbalvaardigheden. Rust in vrede citeerde het Twitter account van het IOC Thomas Bach als gezegde
Nepomnyashchy herinnert zich hoe hij Maradona versloeg op het WK: vroeg hem om te slaan, schudde handen na de wedstrijd, en nu vergeleken met Yesenin
Maradona stierf aan een hartstilstand toen hij 60 was. In Argentinië, drie dagen van rouw, zal de Champions League wedstrijd beginnen met een minuut stilte
Geschiedenis Van De Hand Van God. De grote truc die Maradona ongetwijfeld weer zou doen op 22 juni 1986, ging Diego Maradona op de beroemdste misleiding in de geschiedenis van het voetbal en sloot de carrières van twee scheidsrechters
Barca presidentskandidaat op Messi: we zijn niet afhankelijk van iemand, maar ik hoop dat hij niet verlaat