Netherlands

Zelfbevraging als daad van liefde

Recensie Theater

Theater Het laatste deel van het popoperadrieluik ‘Permanent Destruction’ van Naomi Velissariou heeft een autobiografische insteek. Tegelijk gaat de voorstelling over iets groters: de zoektocht naar connectie in een tijd van hyperindividualisme.

Pain against fear, het slotdeel van de muziektheatertrilogie Permanent Destruction van regisseur/performer Naomi Velissariou en componist/dj Joost Maaskant, begint opvallend. Maaskant staat in zijn eentje in de schijnwerpers, terwijl hij langzaam de beat opbouwt. Waar hij in de vorige delen ook tekst had, en frontvrouw Velissariou bijstond als aangever of tegenkracht, blijft hij nu in zijn rol als dj – een rol waaraan hij zich volledig overgeeft, ook nadat Velissariou in het licht stapt.

Sowieso wordt Pain against fear gekenmerkt door een uitgeklede vorm. Waar de vorige delen werden gebouwd op samenwerkingen met animatoren, videografen en choreografen en daarmee visuele overweldiging centraal stelden, gaat dit slotdeel terug naar de kern van de theatrale concertvorm: muziek, licht, tekst, performance. De relatieve soberheid is een uitstekende keuze voor een voorstelling die veel persoonlijker voelt dan de voorgangers, The SK Concert en The HM Concert. Die waren gebaseerd op het werk van respectievelijk Sarah Kane en Heiner Müller. Dit keer put Velissariou voornamelijk uit haar eigen leven en werk. De autobiografische insteek wordt echter al in de beginscène in het frame van iets groters gezet: de zoektocht naar verbinding in een tijd van hyperindividualisme.

In de openingstrack probeert Velissariou op één lijn te komen met haar publiek door het onderscheid tussen performer en publiek te ontmantelen („This is not a show/ I am not trying to show you something”) en in te zoomen op de collectieve beleving in het theater. Ze bevraagt hierbij ook haar eigen motivatie: is het haar eigen angst en eenzaamheid die haar beweegt?

Lees ook: Theatermaker Naomi Velissariou: ‘Mijn werk is fundamenteel onbevredigend’

Pain against fear ontpopt zich als een strijd tussen een behoefte aan collectiviteit en een angstig vasthouden aan autonomie. In een krachtig nummer ontleedt Velissariou individualistisch denken als een systeem dat omvergeworpen moet worden. Even later brengt ze een paranoïde song over haar angst dat een jonge theatermaker die haar als coach vraagt haar ideeën en zelfs haar partner en kind zal stelen. Ongegeneerd laat de maker zich in verschillende scènes van haar slechtste kant zien.

En ze toont hoe onze angsten ons een prooi maken voor de verlokkingen van het individualisme. Bindingsangst leidt tot radicale onafhankelijkheid, wantrouwen jegens de ander leidt tot onderlinge competitie, het gevoel niet gezien te worden leidt tot obsessieve self-branding.

Het is een interessante insteek voor een maker die in haar werk vaak een vervreemdende en ongrijpbare theatraliteit heeft ingezet om de maakbaarheid van de identiteit centraal te stellen. De afgepelde vorm van Pain against fear lijkt ook een poging om te bevragen of die maakbare identiteit zelf geen vlucht in het individualisme is.

In de slotscène onderwerpt Velissariou zichzelf aan een ultieme zelfbevraging door stapsgewijs door haar hele leven te lopen – dwars door alle schaamte, angst en pijn heen. De kwetsbare overgave aan het publiek voelt als een daad van liefde.

Het is bijzonder lang stil na de donkerslag. Als iemand toch begint te applaudisseren voelt het alsof er iets waardevols breekt.

Football news:

Bruno haalde in 2020 4 Player of the Month awards op. Ronaldo, Henry en Lampard hadden hetzelfde nummer-maar voor een carrière in de Premier League
Lev - de beste coach van het decennium in de nationale ploegen, Deschamps-2nd, Shevchenko-17e (IFFHS)
Hoofd van de Premier League: we vragen spelers niet te knuffelen en hun gedrag te veranderen
Milan had de middenvelder Torino Meite tot het einde van het seizoen gehuurd met de optie om Torino Salio Meite te kopen. De Rossoneri hebben de 26-jarige Fransman tot het einde van het seizoen ingehuurd met het recht om uit te kopen
Ramos speelde op pijnstillers met atletische als gevolg van knieproblemen
De presidentsverkiezingen van Barcelona zullen op vrijdag 7 maart plaatsvinden. De waarnemend President van Barcelona, Carles Tuskets, heeft een bijeenkomst georganiseerd. Het werd bijgewoond door drie kandidaten voor het presidentschap van de club: Joan Laporta, Victor Font en Tony Freixa. Op 7 maart waren voorbereidende verkiezingen gepland. Tijdens de bijeenkomst analyseerden we verschillende voorstellen, maar stopten op deze datum. Alles zal afhangen van de situatie met de pandemie. Eerder werd bekend dat de verkiezing van de president van Barcelona niet zal plaatsvinden op 24 januari, zoals oorspronkelijk gepland. De Catalaanse regering deelde de club mee dat vanwege de huidige anti-coronavirus beperkingen, een aanzienlijk deel van de potentiële stemgerechtigde deelnemers niet zal kunnen deelnemen aan de verkiezingen. Er zijn nog drie kandidaten over in de presidentiële race van Barca (nog een die in tranen uitbarstte). Hier zijn hun programma ' s en plannen voor Messi
Sir Alex Ferguson: gelukkig was ik met pensioen toen ik Liverpool in de afgelopen twee jaar zag spelen ( ' ) voormalige Manchester United manager Alex Ferguson deelde zijn mening over de prestaties van Liverpool in de afgelopen seizoenen. Gelukkig heb ik mijn carrière al beëindigd toen ik Liverpool de afgelopen twee jaar zag spelen, zei Ferguson. Vergeet niet dat Liverpool in 2020 voor het eerst in 30 jaar het Engelse kampioenschap won. Ferguson coachte Manchester United vanaf 1986-2013