Netherlands

Wilco Kelderman worstelt zich moederziel alleen door de kou naar het roze

Reportage

Giro d’Italia Wilco Kelderman levert op de Stelvio een heroïsch gevecht met zichzelf, maar bekroont zijn inspanning met de leiderstrui.

Op de Stelvio moet het gebeuren, een bergpas zo wreed dat dromen er in nachtmerries kunnen veranderen. De lucht is er dun, het is er drie graden. En er staat een wind die gesteente geselt tot er kammen ontstaan.

En toch moet Wilco Kelderman hier iets forceren, zoals hij het placht te zeggen. Als hij aan het eind van de dag de roze trui van João Almeida wil afpakken en wil voorsorteren op een grootse zege in Milaan. Dus rijdt zijn Team Sunweb op kop als de weg in Prato alla Stelvio omhoog begint te lopen. Tempo de lucht in, en kijken wiens keel kan worden afgeknepen. Als Sam Oomen aan zijn versnelling begint, verbleekt de roze trui. Almeida kan nog even aanklampen, maar een paar haarspeldbochten verderop niet meer.

Een voor een vallen er concurrenten weg. Jakob Fuglsang moet zijn eigen tempo gaan rijden, Vincenzo Nibali ook. Natuurlijke selectie resulteert in een kwartet dat achter elkaar aan omhoog rijdt: twee van Ineos, twee van Sunweb – Rohan Dennis als knecht van Tao Geoghegan Hart, Jay Hindley is de helper van Wilco Kelderman. Even lijkt het erop dat de Giro al wordt beslist. Tot de renner in laatste positie een gaatje moet laten. Dat steeds iets groter wordt. En niemand die op hem wacht. Zelfs zijn meesterknecht niet.

Wilco Kelderman komt moederziel alleen te rijden omdat zijn ploeg vooraf had besproken dat hij en Hindley koste wat het kost bij de mannen van Ineos moesten blijven, van wie ze al vuurwerk hadden verwacht. Nu blijkt dat Kelderman dat niet kan en Hindley wel, kiest de ploegleiding ervoor om de knecht te laten doorrijden, in de hoop dat de kopman zijn eigen boontjes dopt.

Als Kelderman een totale inzinking krijgt houden ze in elk geval met Hindley nog kans om de Giro te winnen. Zouden ze Hindley laten wachten, zoals het een helper betaamt, zouden ze het risico lopen twee troefkaarten om zeep te helpen. In de wedstrijd ziet dat er wreed uit, een kopman die aan zijn lot wordt overgelaten. En vanuit het perspectief van Wilco Kelderman is dat het ook wel.

Hij verliest druppelsgewijs tijd op het trio voor hem. Zeventien seconden, een halve minuut. Maar dan stelpt het bloeden. Kelderman stort niet in. Hij gaat op zoek naar een tempo dat hij tot de top van de Stelvio kan volhouden. Op het oog onverstoorbaar, met een traag beentempo, het bovenlichaam doodstil en kaarsrecht, evenwijdig aan zijn bovenbuis, er niet links of rechts naast, waardoor alle energie naar zijn pedaalslag gaat.

Kelderman weigert te capituleren. En er is geen reden tot paniek. Op alle mannen die voor hem rijden heeft hij drie minuten. Dat is een ruime marge, tenzij het je zwart voor de ogen gaat zien. Of mentaal breekt. Voorstelbaar op een dag die het hoogtepunt van je carrière moest worden, en nu in mineur lijkt te eindigen. Maar Kelderman is van te ver gekomen om het nu allemaal uit handen te geven door te luisteren naar een stemmetje dat opdraagt de strijd te staken. Nee, niet nu de triomf nog altijd binnen handbereik is. En dus gaat hij het gevecht aan met zichzelf. En de elementen.

Wilco Kelderman onderweg naar de Stelvio-pas. Foto Luca Bettini/AFP

Elke haarspeldbocht wordt het kouder, en op de top is het drie graden. In de afdaling richting Isolaccia Valdidentro ligt de gevoelstemperatuur ver onder nul. Verzorgers staan klaar met een jack, dat in volle finale nog lastig aan te friemelen blijkt. Voorop gaat Hindley bijna onderuit als hij zijn stuur moet loslaten in een verwoede poging in de strakke mouwtjes te geraken. En ook Kelderman worstelt. Met verkleumde vingers krijgt hij de rits niet dicht. Hij stort zich naar beneden met een flabberend windjack, dat hij wegsmijt als hij zich realiseert dat het als een parachute fungeert. De vrieskou deert hem niet. Hij wil één ding: de roze trui. Niets of niemand die dat op deze donderdag van hem af zal pakken.

Maar als het parcours afvlakt, begint hij tijd te verliezen. Tijdritkampioen Rohan Dennis rijdt zo hard op het vlakke dat Kelderman aan de voet van de klim nog maar een minuutje mag verliezen. Als hij wordt ingehaald door Jakob Fuglsang en Pello Bilbao lijkt hij te knakken. Zijn achterstand loopt op tot twee minuten. Het lijkt gedaan met de ambities van Wilco Kelderman. Maar dan, ergens diep in de krochten van zijn geest, vindt hij de kracht om dat magere lichaam waar al zo vaak in werd gesneden teneinde gebroken botten te stabiliseren, voort te stuwen.

Eindelijk begint hij te malen en te schudden, is de controle verdwenen. Dit is fietsen op pure wilskracht, met de koppigheid waarmee een belofte een kampioen wordt, ongeacht het eindresultaat over drie dagen. Hier buigt een man die als schlemiel te boek stond kritiek om in bewondering, terwijl hij zich tandenknarsend door een grot vecht en sprint voor wat hij waard is. Aan de finish bungelt er een kabel van slijm aan zijn kin. Standgehouden en roze gepakt. Helemaal zelf klaargespeeld, al had hij liever hulp gehad, zegt hij na afloop. Dan had hij minder tijd verloren. Maar hij was overgeleverd aan de grillen van een ploeg die de Giro wil winnen, maakt niet uit met wie.

Wilco Kelderman heeft eindelijk zijn leiderstrui te pakken. Maar zijn voorsprong in het klassement is klein. Foto Massimo Paolone/AP

Kelderman is gestorven en herrezen. Wel vijf keer. Niet voor het eerst opgestaan toen niemand het nog verwachtte. Met het roze als ultieme beloning. Daar is hij „superblij” mee. Nu is het zaak het roze tot in Milaan te brengen. Een jaar geleden zag hij zichzelf dat niet doen. Nu is hij dat zelfbeeld ontgroeid. Zaterdag moet hij drie keer klimmen naar Sestriere. Op de onvoorwaardelijke hulp van Jai Hindley kan hij nu rekenen. „Ik wil dat Wilco wint, want ik weet van hoe ver hij komt”, zegt de Australiër aan de finish, tevreden gesteld na het winnen van de rit. Het zal aankomen op de afsluitende tijdrit naar Milaan. Kelderman, rotsvast: „Dat is in mijn voordeel. Ik zal er alles aan doen om de Giro te winnen.”

Football news:

Bulykin op de kansen van Loko om de Europa League play-offs te bereiken: het zal zeer moeilijk zijn om iets te doen
Joao Felix: Letico missen Suarez en Costa
Loko wist niet wat te doen toen Red Bull voor het eerst scoorde. Naumov, ongeveer 1:3
Gasperini over Atalanta: we zullen met een klein voordeel naar Amsterdam gaan
Striker Berisha van Salzburg: we waren beter dan Loko en verdienden het om te winnen
Pep on city 's eerste plaats in de Champions League groep: we speelden heel goed in alle wedstrijden
Shakhtar defender Vitao op 2:0 met Real Madrid: het belangrijkste is niet te hoog te vliegen in de wolken