Netherlands

Liefde die nergens heen kan

Zap In de IDFA-documentaire In his Image draait het om drie Israëlische vrouwen die kleinkinderen willen van hun overleden zoons. Het levert opmerkelijke verhalen op. Al is het uiteindelijk een film over rouw.

Tzipi (rechts) hoort dat haar overleden zoon voorlopig geen vader wordt in In his image (EO).

Tzipi (rechts) hoort dat haar overleden zoon voorlopig geen vader wordt in In his image (EO).

Sperma leeft drie dagen langer dan de man waarin het zit. Dit klinkt als het type wetenswaardigheid dat vooral bij mensen met een passie voor pubquizzen in vruchtbare aarde valt, maar dinsdagavond vormde het naleven van het zaad van dode mannen het hart van de IDFA-documentaire In his Image – over drie Israëlische vrouwen die kleinkinderen willen van hun overleden zoons.

Dat levert, eh, opmerkelijke verhalen op. Relatief eenvoudig is dat van Ludmila, die vijftien jaar na het sneuvelen van haar enige zoon grootmoeder werd. Ingewikkelder wordt het al bij Tzipi, die een vrouw heeft gevonden die in verwachting wil raken van Tzipi’s aan kanker overleden zoon. Ze is ervan overtuigd dat ze daarmee aan zijn wens voldoet. „Hij was altijd dol op kinderen.” Maar de jongen is nooit gevraagd of hij postuum vader wil worden.

De doorgedreven kinderwens draait niet alleen om het verlangen naar een jongen of meisje dat alles goed moet maken, maar ook om de gedachte dat voortplanting een heilige plicht is. Die komt het sterkst naar voren bij Haderet, een vrouw van wie zich een tragisch fanatisme heeft meester gemaakt. Haar zoon stierf als soldaat in 2004 en hoewel er sperma was ingevroren, wilde zijn weduwe geen kind van de dode.

Haderet ging een juridisch gevecht aan om het zaad van haar zoon, liet de naam van diens vrouw van zijn grafsteen bikken en zette een andere zoon onder druk om testamentair vast te leggen dat alleen zijn ouders over de toekomst van zijn sperma kunnen beslissen. Wanneer zij op een begraafplaats hoort over een de dag ervoor verongelukte politieagent zet ze alles in het werk om de ouders te bereiken en hen te sommeren zich om diens sperma te ontfermen voor hij in de grond verdwijnt. Ze is doof voor de tegenwerping dat de rouwende ouders wellicht iets anders aan hun hoofd hebben.

In dat alles komt de situatie van het toekomstige kind maar eenmaal ter sprake. In his image (EO) kan een doorwrochte opdracht in een cursus ethiek zijn, maar regisseur Tami Ravid maakte ook een film met prachtige scènes. Zo zien we Ludmila door de spullen van haar zoon gaan en daar behalve ongewassen sokken ook een ongebruikt pakje condooms aantreffen. Haderet plant de ene na de andere amandelboom op de plaats waar haar zoon (die Shaked, ‘amandel’, heette) sneuvelde, maar ze gaan bijna allemaal dood.

Uiteindelijk is In his Image een film over rouw, een proces dat door presentator en actrice Nellie Brenner (1986) werd gekenschetst als „liefde die nergens heen kan”. Zij maakte de later op dinsdagavond door BNNVARA uitgezonden documentaire Ik rouw van jou, naar aanleiding van haar ervaringen na het overlijden van haar moeder, vijf jaar geleden. Ze vertelde het idee te hebben dat ze niet goed wist hoe dat moest, rouwen – en dat ze er te lang over deed.

Uit een gesprek met haar vader blijkt dat het een rol speelt dat haar moeder voor haar euthanasie geen afscheid van haar had genomen. Volgens Benners vader had zij daar de kracht niet voor: „Ze wilde niet dood, ze wilde leven.” Opmerkelijk is een optreden van een volgens Benner „zeer nuchtere” buurvrouw, die meldde een boodschap van gene zijde te hebben ontvangen. Benners moeder hield van haar dochter, liet ze weten, en informeerde terloops naar een kleinkind – ook voor paranormaal illusielozen was dat een lief gebaar.

Het laat ook zien waar verschillende kinderen van gestorven ouders in Ik rouw van jou bij uitkwamen: veel praten en het verdriet laten komen. Zoals P.C. Hooft in 1624 schreef nadat zijn vrouw en twee kinderen kort na elkaar waren gestorven: „Ik zoek de rouw niet, maar zij weet mij te vinden.”

Football news:

Bruno scoorde 1 doelpunt op de penalty-plek en maakte geen assist in 6 wedstrijden met de zes grote teams in het seizoen 2020/21
Messi kan van 4 tot 12 wedstrijden missen als gevolg van diskwalificatie, als zijn schop in de wedstrijd met atletiek wordt erkend als agressie
Clattenburg over de scheidsrechter Van De Liverpool - Manchester United match: hij had moeten wachten in de Manet aflevering, maar ik zou hem niet bekritiseren
Ik legde Messi op het lichaam en hij werd boos en sloeg me in het gezicht. Duidelijke agressie. Athletic forward over red Leo
Messi kan worden gediskwalificeerd voor 2 wedstrijden. De scheidsrechter gaf niet aan dat de Barca forward agressie toonde door de tegenstander op het hoofd te slaan.De aanvaller van Barcelona Lionel Messi kan voor meerdere wedstrijden geschorst worden nadat hij is uitgezonden in de Spaanse Super Cup wedstrijd tegen Athletic. De belangrijkste scheidsrechter van de wedstrijd, Jezus Gil Manzano, toonde de Argentijn een rode kaart in de 120e minuut voor het slaan van de achterkant van het hoofd van striker Asier Villalibre. Messi kreeg zijn eerste rode kaart in 753 wedstrijden in een Blaugrana shirt. De scheidsrechter verwijderde de Argentijn met de hulp van VAR. De maximale straf voor een voetballer bedraagt 4 diskwalificatiewedstrijden. Het is mogelijk als de mededingingscommissie de klap die Messi aan de tegenstander heeft toegebracht als een uiting van agressie beschouwt
Pirlo about 0:2 van Inter: de coach zou de eerste moeten zijn die de schuld op zich neemt. We waren te voorspelbaar. Juventus hoofdcoach Andrea Pirlo deelde zijn gedachten na de nederlaag naar Inter ... We verplaatsten de bal te langzaam. Het gaat nog meer om onze verdedigers, niet om onze middenvelders. We wilden situaties creëren waarin Chiesa of Ramsey tussen de linies kon zitten. Het gebeurde niet omdat we te langzaam en te diep gingen. In feite hebben wij nooit Inter-spelers uit hun posities gehaald. We waren te voorspelbaar. De coach moet altijd eerst de schuld op zich nemen. Als het team niet speelt zoals gepland, betekent het dat het het plan niet begreep. Toen we het eerste doel toegaven, waren we ongeorganiseerd, volgden hun runs niet en werden we gepakt. Sindsdien is de situatie ingewikkelder geworden zei Pirlo
Solskjaer about 0:0 met Liverpool: we verdienden het niet om te winnen. Wij wilden een resultaat bereiken, gezien hun blessures