Netherlands

Kandidaat secretaris-generaal Arora Akanksha: ‘Het is tijd dat ik de VN ga leiden.’

Het is 9 februari 2017, net na middernacht, als een jonge accountant het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in New York verlaat. Het is laat geworden omdat ze een deadline moest halen. Ze let niet op. Op de hoek van First Avenue en 42nd Street wordt ze geschept door een taxi.

„Ik lag acht uur op de intensive care. Ik was dertig en dacht: stel ik was vandaag overleden, wat zou er dan in mijn necrologie staan? ‘Een zelfzuchtige jonge vrouw die haar leven wijdde aan haar eigen pursuit of happiness’?

„Zoals de meeste mensen speelde ik het spel met bescheiden inzet”, vertelt Arora Akanksha via Skype. „Een beetje helpen. Een beetje doneren. Mijn leven had vooral bestaan uit ontvangen. Ik ontving van mijn ouders. Ik ontving van de samenleving. Maar wat had ik gegeven? Opeens realiseerde ik me dat het leven niet meer is dan het streepje dat in een necrologie tussen het geboortejaar en het jaar van overlijden staat. Dat streepje is alles. Meer heb je niet. Daarmee moet je het verschil zien te maken.

„Als je de dood in de ogen hebt gekeken is daarna alles van minder belang. Je ego. Je ijdelheid. Je verlangens. Het wordt allemaal minder relevant. En spijt is tijdverspilling.”

Arora Akanksha heeft de inzet van het spel inmiddels drastisch verhoogd. Ze wil secretaris-generaal van de VN worden.

Ze wil de opvolger worden van António Guterres (71), wiens eerste termijn dit jaar verloopt en die in oktober graag herkozen wil worden voor nog eens vijf jaar. Akanksha (34) wil de leiding op zich nemen van een organisatie met een budget van 56 miljard dollar, 44.000 personeelsleden en activiteiten in de hele wereld.

De VN hebben niet alleen een duizelingwekkend organogram, maar de politieke organisatie, vorig jaar 75 geworden, ligt ook permanent onder vuur. Want: te duur. Te log. Te bureaucratisch. Veel woorden, weinig resultaat. De opwinding en het idealisme van het eerste uur is decennia geleden al vervlogen. Sindsdien is het voortmodderen. Elke secretaris-generaal trad aan met de belofte het beter te doen. De organisatie vlot trekken. De wereld echt vooruit helpen. De meesten liepen vast.

Er is nog nooit een dertiger SG geworden. Er is ook nog nooit een vrouw doorgedrongen tot de top, ondanks een verwoede lobby in 2016. En bijna elke SG kreeg een tweede termijn. Akanksha is vooralsnog Guterres’ enige tegenspeler – niemand anders waagde zich uit de dekking.

In 2016 werd voor het laatst een profielschets geschreven voor de functie. De VN eisen bewezen leiderschapskwaliteiten, kennis van management, uitvoerige ervaring in internationale betrekkingen en sterke diplomatieke gaven. Een SG moet bovendien meerdere talen spreken en sterke communicatieve vaardigheden hebben.

Maar SG wordt je uiteindelijk alleen als je genoeg steun weet te vergaren onder de 193 lidstaten. Een kandidaat kan altijd rekenen op de steun van zijn eigen land. Akanksha heeft zowel de Canadese als de Indiase nationaliteit, maar geen van beide landen heeft ze al om steun gevraagd. Met de Canadese regering gaat ze binnenkort in gesprek.

Naar conventionele maatstaven maakt Arora Akanksha geen schijn van kans.

Toch stuurde ze vorige maand een sollicitatiebrief naar de voorzitter van de Algemene Vergadering. Ze onderstreept haar werkervaring, ze schrijft dat ze zich namens haar generatie kandideert en dat ze als vrouw een nieuw perspectief inbrengt.

Als je haar vraagt naar haar plannen met een organisatie die gevangen zit in geopolitieke concurrentie tussen grootmachten, legt ze de nadruk steeds op de uitvoering van beleid, het lot van ontheemden, humanitaire crises en de beloften van onderwijs en technologie.

Ze lanceerde haar kandidatuur op Twitter. In haar campagnefilmpje loopt ze zelfbewust langs de eregalerij van voormalige SG’s op de VN. Het bronzen standbeeld van Nelson Mandela in de foyer geeft ze een high-five.

Haar kandidatuur valt op. De Nederlandse oud-diplomaat Simone Filippini beschreef haar actie vorige week in een column in het VN-vakblad PassBlue. Twee dagen later publiceerde The New York Times een profiel. Inmiddels hebben zich 150 vrijwilligers gemeld en hebben een kleine 4.000 mensen hun overheid gevraagd de kandidatuur te steunen. Ze heeft vrij genomen van de VN, haar spaargeld ingezet en een vriendin fungeert als campagnemanager. „We zijn nu een maandje bezig en er komt vaart in.”

Arora Akanksha werd geboren in India. Haar grootouders waren na de deling van Britse India in 1947 uit Pakistan gevlucht. Haar grootouders van vaders kant verkochten thee en samosa’s. Haar ouders werden arts, de eerste academici in het dorp. Als kind woonde ze een paar jaar in Saoedi-Arabië, als tiener zat ze in India op kostschool. Daarna stuurden haar ouders haar met haar broertje naar de universiteit in Canada.

Akanksha werkte hard, zegt ze, studeerde summa cum laude af, werd accountant, ging werken bij een groot kantoor, gaf les op een universiteit en schreef mee aan nieuwe accountancy-regels voor Canada. Het leven was goed. En op een dag belden de VN. Guterres was op zoek naar talent om financiële hervormingen voor te bereiden. Ze was opgetogen.

„Als outsider denk je dat de VN het kasteel op de heuvel is. Het voelde als een voorrecht daar naar binnen te mogen. Ik dacht: ik ga daar, op mijn eigen bescheiden wijze, een bijdrage leveren. Maar ik zag snel dat de organisatie die was opgericht om grootse dingen te doen de verwachtingen niet kan waarmaken. Het duurde echt niet lang voordat ik dat begreep. Echt niet.”

Akanksha voelde zich niet serieus genomen. Op een dag sprak Guterres het personeel toe. Ze stond vooraan bij het podium. Maar net toen Guterres begon te spreken, marcheerde het topmanagement naar binnen, het leadership, en ging pal voor haar staan. In het bedrijfsleven was dat onmogelijk geweest, zegt ze. „Daar was het personeel het grootste kapitaal, hier werden we genegeerd en buitengesloten.”

Ik wil als een Steve Jobs de VN leiden. Met ideeën en door ze óók uit te voeren. Uitvoeren is nu niet sexy.

Ze deed meer slechte ervaringen op. „Ik word op drie manieren gemarginaliseerd. Omdat ik vrouw ben. Omdat ik een werknemer ben in zeer hiërarchisch systeem. En dan ben ik ook nog een millenial in een systeem waar leeftijd regeert. Ik doe al het werk, maar in vergaderingen mag ik mijn mond niet open doen. Wij zijn de brains achter de woorden die anderen in vergaderingen opdreunen. Mijn generatie heeft een bijdrage geleverd op elk denkbaar terrein en wij krijgen geen stoel aan tafel. In internationale organisaties hebben we bezoekrecht, geen recht van deelname. Wij zijn de missing link.”

Ondanks de teleurstelling beet ze zich na haar ongeluk vast in haar VN-werk. Twee jaar legde ze haar ziel en zaligheid aan de financiële hervormingen. „Na twee jaar wist ik: dit is geen hervorming, dit is verschuiving. We schreven geweldige voorstellen, deden diepgaand onderzoek maar het management hield het tegen.”

Wat stelden jullie dan voor?

„We wilden goedkeuringsprocedures versimpelen. Nu moet je soms een paraaf van tien mensen hebben. Dat kan simpeler. Gebeurde niet. De vorige modernisering stamde uit 2003. Toen was het internet er net en werd electronic data exchange genoemd. Kunnen we daar ‘internet’ van maken? Antwoord: Nee. De hervormingen waren een regendans. Je vormt een commissie, je hebt een discussie en uiteindelijk gebeurt er niets.”

Gebeurde er echt helemaal niets?

„Alleen de namen van de afdelingen werden veranderd. Operationeel veranderde er niets. Ik las 512 documenten: alle accountsverslagen, alle regelementen. Laten we in de bureaucratie snoeien, slimmer automatiseren, meer mensen vrijmaken voor de zaken waar het echt om gaat. We hebben diagrammen gemaakt over betere werkprocessen. Niets mee gebeurd.

„Mijn collega’s waarschuwden me: We zijn hier al wat langer, je weet niet waar je het over hebt. Na twee jaar namen ze me mee naar een bar voor een feestje. Zie je, zeiden ze, nu ben je ontgroend.”

Om in de VN iets voor elkaar te krijgen moet je eerst met alle betrokkenen praten. Dus ging Arora met haar voorstellen op reis door het wereldwijde VN-systeem. Bij een tankstation in Oeganda ontmoette ze een wees. Het meisje at modder. Dat raakte haar. In New York vertelde ze het verhaal aan haar baas. „We geven zoveel geld aan Oeganda, kan dat niet beter zodat niemand modder hoeft te eten? Zijn antwoord was: Modder is goed voor kinderen, er zit ijzer in.”

Het ongeluk, de mislukte hervormingen en het cynisme van ‘modder is goed’ deden haar in januari 2019 besluiten zich te kandideren. „Ik ben net zo slim als de rest, misschien wel slimmer. Ik schrijf de speeches die anderen geven, dan ik ze net zo goed zelf uitspreken.”

Ze trok een jaar uit om zich voor te bereiden. Ze ging naar Columbia University om public policy te studeren en college te lopen bij voormalige VN-diplomaten. En ze leende boeken bij de VN-bibliotheek. Ze staat op en loopt uit beeld om ze te halen. Een blauw boek uit 1948: het VN-Handvest. Een boek met een verschoten bruine kaft over de Volkerenbond. De autobiografie van de eerste SG, de Noor Trygve Lie – 48 boeken in totaal.

Wat was de belangrijkste les?

„De secretaris-generaal werd in het begin al de Chief Administrative Officer genoemd. De lidstaten waren ervan overtuigd dat ze zelf wel besluiten konden nemen, maar ze wilden een sterke uitvoerende macht. En dáár is het fout gegaan. Tegenwoordig is de SG een Chief Advertising Officer.”

Advertising Officer?

Lees ook: Mooie woorden over 75 jaar VN worden gevolgd door verwijten

„ Er wordt alleen gepraat, niet uitgevoerd. De SG moet een doener zijn. Binnen hebben we 193 leden die met elkaar praten en buiten hebben we Twitter. Alle SG’s waren politici. Hun denkproces is gevormd door een carrière waarin praten essentieel is. De eerste SG’s en Kofi Annan [1997-2006] probeerden nog het verschil te maken in de uitvoering. Kofi maakte de zaak echt beter. Daarna gebeurde dat niet meer.”

Hoe wilt u dat aanpakken?

„Mijn leiderschapsstijl zou die zijn van Steve Jobs. Grote leiders hebben niet alleen geweldige ideeën, maar ze voeren die ook uit. Steve Jobs kende elk facet, volgde de ontwikkeling tot het laatste detail. Iedereen weet: zonder uitvoering zijn woorden slechts verspilling.”

De VN, zegt Akanskha, zijn heel goed in het ‘wat en het ‘waarom’, maar het probleem zit in het ‘hoe’. In 2010 viel de wereldgemeenschap Libië binnen. „De Libische leider Gaddafi werd gepakt, maar over het vervolg was niet goed nagedacht. Dat is de taak van de secretaris-generaal. Je ziet heel vaak dat in de uitvoering niet wordt geïnvesteerd. Ook van jullie journalisten. Implementatie is niet sexy.”

Vaak wordt gezegd: de SG is ook maar zo sterk als de lidstaten hem laten zijn.

„Je kunt de bal niet altijd terugleggen bij de leden. Een SG heeft wel macht. Bij de VN werken de beste mensen. Maar er werken ook veel carrièretypes die niet echt betrokken zijn, die later carrière in eigen land willen maken. Die moet je opruimen.”

Hoe ziet uw eerste werkdag, begin januari 2022, eruit?

„Ik zou eerst een open gesprek aangaan met het personeel. Ik heb al mijn collega’s nodig, maar veel mensen zijn slecht behandeld en voelen zich gekwetst. Als Covid-19 dan nog niet is opgelost wordt mijn eerste prioriteit de eerlijke verdeling van vaccins. Zo niet, dan gaat mijn aandacht meteen naar het vluchtelingenvraagstuk. We hebben 80 miljoen ontheemden. [Vluchtelingenorganisatie] UNHCR heeft een tekort van vier miljard dollar. Dat kunnen we oplossen. We zijn een wereldrijk van 56 miljard dollar. Dat moet lukken.”

Lees ook: Inhaligheid bij vaccins kan het Westen opbreken

U wilt niet wachten tot de fakkel aan uw generatie wordt overgedragen, zegt u. U néémt de fakkel. Bent u niet bang dat men zegt: tuttut, ga eerst nog eens twintig jaar ervaring opdoen?

„Weet je wat er in die twintig jaar zou gebeuren? Ik zou leren te zeggen dat er ijzer in modder zit. Nietsdoen zou een optie worden. Stilte zou een antwoord worden. Dát zou gebeuren als ik nog twintig jaar op deze voet verder ga.”

U heeft de VN bestudeerd. Heeft u ook leiderschapstraining gehad, u voorbereid op interviews als deze?

„Ik ben blij en eerlijk als ik mezelf ben. Ik heb geen mediatraining nodig om met u te praten. Ik weet wie ik ben, ik weet waar ik in geloof, wat mijn boodschap is. Ik hou van de VN en wil die niet verloren laten gaan. Ik heb niets om bang voor te zijn.”

Football news:

La Liga over de Super League: Dit is een egoïstische wens om de superrijken verder te verrijken. De vernietiging van het ecosysteem zal leiden tot het falen van deze clubs
Namens Juve en de ECA kan ik het idee van een Super League afwijzen. Hoe snel Gianni Agnelli veranderde zijn schoenen
Tottenham heeft Mourinho ontslagen. Nee, De Super League heeft er niets mee te maken
Minstens 2 clubs uit Frankrijk zullen elk jaar in de Super League spelen
Mesut Ozil: kinderen dromen van het winnen van de World Cup of de Champions League, niet een of andere Super League. Het plezier van grote wedstrijden is dat ze gebeuren een of twee keer per jaar
Disneyficatie van voetbal. Waar komt de Super League vandaan?
Carragher op Super League: Ik ben het zat dat Liverpool ' s reputatie zo beschadigd is. En het schandelijke kapitalisme van Manchester United verbaast me niet.Jamie Carragher, voormalig verdediger van Liverpool, heeft zich kritisch uitgelaten over de oprichting van de Europese Super League