Netherlands
This article was added by the user Anna. TheWorldNews is not responsible for the content of the platform.

Het wapen dat communicatie heet

Communicatie is een machtig wapen. Aldus burgemeester René Verhulst van het Gelderse Ede. En dan heeft hij het gek genoeg niet over de macht van de 32 m/v tellende communicatieafdeling van zijn eigen gemeente.

Nee, hij blikt in vakblad Binnenlands Bestuur terug op de commotie die ontstond nadat ik in een eerdere column vraagtekens stelde bij een boekje waarin hij satire pleegde op EdeDorp, een weblog waar hij last van had. „Het is een groot goed dat je je commentaar kunt geven”, zegt hij daarover, „maar ook een groot gevaar.”

Op de column volgden Kamervragen, want was het eigenlijk wel passend dat een burgemeester zijn eigen burgers via zo’n boekje de les las? Ook De Volkskrant en De Gelderlander doken op de kwestie.

Eerlijk gezegd ben ik wat geschrokken van de ophef. In mijn column was ik weliswaar streng voor de burgervader, maar ik wilde hem geenszins de mond snoeren. Eigenlijk heeft het wel wat, zo’n burgemeester die zijn eigen raad, wethouders en communicatieafdeling passeert om eindelijk eens iets te kunnen zeggen waar níet urenlang over vergaderd is.

Journalisten kunnen bovendien best wat zuiniger zijn met hun verontwaardiging wanneer het hun eigen beroepsgroep betreft.

Zo verbaasde ik mij over de hoeveelheid krantenkolommen en talkshowtijd die werd ingeruimd voor de lotgevallen van drie leden van het mediagilde die bij een groepsarrestatie van de activisten van Extinction Rebellion even mee naar het bureau moesten om zich te identificeren. Ik kon me wel iets voorstellen bij de reactie van de politie: „Journalisten hebben niet alleen rechten, maar ook plichten.”

Het is hier Wit-Rusland niet, dacht je onwillekeurig, waar je zelfs met het lezen van oppositiemedia intussen een jarenlange celstraf riskeert.

Ik was dan ook niet van plan om nog eens op de kwestie terug te komen. Maar de reactie van de burgervader heeft mij eerder verder verontrust, dan gerustgesteld.

Het is vooral de anonimiteit van één van de scherpste pennen van EdeDorp die Verhulst dwars blijkt te zitten. „Sommige dingen horen niet,” zegt hij daarover in Binnenlands Bestuur, „Je behoort op je platform geen ruimte te geven aan iemand die anoniem wil blijven.”

Waar hij zich dan weer geen rekenschap van geeft is dat zijn eigen boekje in zekere zin ook anonieme kritiek is. Want telkens als hij wordt aangesproken op zijn bedoelingen blijkt het werkje ineens fictie of cabaret. Maar als hem wordt gevraagd wat hij met zijn boekje beoogt, dan blijkt hij ineens toch zijn eigen burgers op de korrel te hebben.

Het is de dubbelzinnigheid die mij hier verontrust. Het feit dat een burgemeester een 'maar' toevoegt aan een zin waarin hij de vrijheid van meningsuiting een groot goed noemt.

Op het moment dat burgemeesters bedreigd worden door mensen die het vrije woord misbruiken, vinden ze mij vanzelfsprekend aan mijn zijde. Maar een bestuurder die bepaalt wat op een kritisch burgerblog ‘hoort’ en wat niet, dat wringt. Dan ben je nog niet in Wit-Rusland, maar wel op weg naar de grens. Want communicatie is inderdaad een machtig wapen. Precies daarom komt het niet alleen de macht toe.