Netherlands
This article was added by the user . TheWorldNews is not responsible for the content of the platform.

De peilloze afgrond van het meningencircus

‘Niemand weet meer precies wat een trend is, en wat een ongefundeerde observatie die toevallig viral ging’, schrijft Terry Nguyen voor Vox. Het verschil maakt eigenlijk amper meer uit, in een samenleving die wordt gedreven door honger naar nieuwigheid, versneld door flitsplatformen als TikTok. Wat vandaag trending is - van virale audiofragmentjes tot niche aesthetics - is vrij letterlijk overmorgen oud nieuws. Traditionele subcultuur heeft al zijn waarde verloren, stelt Nguyen, in een tijd van door algoritmes gedreven visuele micro-trends. Of zoals zij het noemt: een ‘garbage-filled hellscape’.

De Vox-reporter observeert dat alles wat nieuw en potentieel spannend is direct wordt kapotgemaakt door marktwerking. Nguyen: „Alles wat vagelijk populair is online moet direct gedecodeerd worden, gereduceerd tot een bundeltje verhandelbare vibes met een kitcherig labeltje eraan.” Een handvol sentimenten met een strik erom.

Essayist Haley Nahman, één van mijn favoriete nieuwsbriefschrijvers, beschrijft in haar wekelijkse Maybe Baby een soortgelijke dynamiek. Ze heeft net een andere focus dan Nguyen, maar gaat door op haar denken. Nahman beschouwt de trendgevoeligheid niet van esthetiek of ‘vibes’, maar van ideeën en inhoudelijk debat. Wat wij in Nederland het meningencircus zouden noemen. Ze stelt dat we gepassioneerdheid of verontwaardiging over een kwestie uitproberen, zoals we een t-shirt zouden aanpassen. Hoe voelt het? En misschien belangrijker: hoe staat het ons?

Opiniestukken en posts over Johan Derksen, Johnny Depp versus Amber Heard, een racistische uithaal of vermeende zwangerschapsdiscriminatie bij een mediabedrijf, Nahman stelt dat de zee van meningen ons zelden dichter bij heldere inzichten over de kwesties brengt. „Vaker leidt het ons naar een content abyss”, een peilloze diepte waar enkel het fletse blauw van telefoonschermpjes en een werkende internetverbinding onze gezichten verlicht.

Onlangs had ik zelf het gevoel in de content abyss te zijn gevallen. Onze premier raakte in opspraak om zijn verwijderde, ongearchiveerde en geparafraseerd doorgebelde sms’jes. Er was onduidelijkheid over hoe kwalijk het verdwijnen van zijn berichten was. In 2019 besloot de Raad van State dat werkgerelateerde Whatsapp- en sms-berichten op zowel zakelijke als privé-telefoons van bestuurders en ambtenaren onder de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) vallen. In 2020 werd overheidsfunctionarissen op het hart gedrukt dat formeel zakelijke communicatie zoveel mogelijk moet worden beperkt. Er ontstond een interessant gesprek in kroegen en kantoren over archiveringsplicht en politieke transparantie. Tenminste, voor even. Een grote krant kopte een bescheiden 72 uur na de eerste berichten: ‘Niet alleen Rutte grijpt naar een retrotelefoon: dit is waarom sommige jongeren liever een ‘dumbphone’ hebben.’

Rutte’s sms’jes als hip haakje om het over digitale gedetox van jongeren te hebben. Je wordt niet gestoord door allerlei app-groepen, aldus het artikel, en „het is hartstikke belangrijk om je brein even tot rust te laten komen”.

Zouden we soms moe zijn van al die potentiële schandalen die niet langer schandalig voelen na een paar dagen? (Zie ook: 10 procent van FVD’s retweets komen van antisemitische twitteraccounts en hoe niemand het erover had.) Nahman: ‘We move on,’ niet omdat de zaken zijn opgelost, maar omdat de zaken ons hebben afgemat.

Madeleijn van den Nieuwenhuizen schrijft om de week op deze plaats een column.

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 13 juni 2022