Netherlands
This article was added by the user Anna. TheWorldNews is not responsible for the content of the platform.

‘De gemeente wil alleen nog maar rijken in de stad’

Reportage

Woonprotest Tegenstanders van het woonbeleid demonstreerden zondag in Rotterdam. Waar in Amsterdam vooral jongeren aanwezig waren, was het publiek in het Afrikaanderpark gemêleerder.

‘Ik voel me gevangen in een gouden kooitje’

Foto Merlin Daleman

Trui De Santis (45) is software engineer, met haar kinderen Ella (14) en Isa (11)

„Ik heb een uitermate bevoorrechte positie. Ik hoor bij een generatie die werk kon vinden, meegroeide wat betreft salaris, een huis kon kopen toen ik daaraan toe was en kinderopvangtoeslag kreeg zonder dat ik daar iets voor hoefde te regelen. Nu is er zo veel veranderd.

„Ik heb tien jaar geleden een huis gekocht. Ik heb er geen donder aan gedaan, maar mijn huis is wel twee keer zo veel waard geworden. Daar kan ik gewoon niet tegen, dat irriteert me. Ik vind het rete oneerlijk. Mijn buurvrouw is gezwicht. Die kreeg een brief van een investeerder en viel steil achterover toen ze zag welk bedrag ze kon krijgen.

„Als ik nu minder ga werken en minder zou verdienen, heeft dat direct gevolgen voor mijn woonsituatie. Tegelijkertijd: als ik veel blijf werken, krijgen mijn kinderen alle kansen. Ik voel me gevangen in een gouden kooitje.

„Ten opzichte van mijn vader heb ik alle kansen gekregen. Hij komt uit Kaapverdië, is hierheen geëmigreerd voor de liefde. Hij is opgegroeid met niks.

„Als je nu 25 jaar bent is het leven moeilijk, ook als je een goede baan hebt. Voor mij is het bijna zeilen met de wind vanachter, terwijl ik daar niks voor doe.”

‘Ik kreeg hartklachten door de stress’

Foto Merlin Daleman

Xenia Gottenkieny (leeftijd houdt ze privé), kunstenaar/muzikant

„De afgelopen vijf jaar waren er bijna continu verbouwingen in mijn flat, Pompenburg, met 226 woningen. Net toen ik dacht dat het klaar was en ik eindelijk rust kreeg, hoorde ik via de media van de sloop- en nieuwbouwplannen.

„De woningcorporatie zegt dat we na de verbouwing voor dezelfde huurprijs terug mogen komen – maar dan wel in een kleinere woning. Het is een verkapte huurverhoging. Bovendien zitten we nog vijf tot tien jaar in de bouwherrie. De gemeente wil er een spoedklus van maken. Over een jaar moet ik al mijn huis uit.

„Ik betaal ongeveer 700 euro voor 70 vierkante meter. Mijn woning is ook mijn werkplek. Ik maak audiovisuele producties. Ik heb ruimte nodig voor mijn lampen en om op afstand te kunnen fotograferen. Als ik dit kwijtraak, moet ik een studio huren. Dat kan ik niet betalen.

„Door de sloopplannen is er meer onderling contact in de flat. Uit nood hebben we zelf een bewonerscommissie opgezet. Het overgrote deel van mijn buren is 70 jaar of ouder. Sommigen hebben gezondheidsproblemen. Zo’n verbouwing kunnen zij niet aan.

„Ook voor mij levert het een hoop onzekerheid op. Ik ben in het ziekenhuis beland door de hele toestand. Ik kreeg hartklachten door de stress.”

‘Ik heb geen ouders die mij een ton lenen’

Foto Merlin Daleman

Merel Ooms (33), onderzoeker/projectleider bij Platform 31 en Sebastián Contreras (32), onderzoeker bij het KNMI.

Ooms: „Ik dacht altijd: ik ga een tijdje huren en dan koop ik een huis. Nu zou dat financieel kunnen, maar het is zo duur geworden dat ik me afvraag: wil ik dat wel met zulke prijzen?

„Mijn vriend en ik wonen samen in een huurwoning in Rotterdam. De huur is ongeveer 1.050 euro voor 70 à 80 vierkante meter. Dat is relatief betaalbaar, als is het nog steeds best prijzig. We zijn blij met onze huidige woning, maar zouden eigenlijk graag iets kopen.

„We hebben ons georiënteerd op wat we kunnen betalen. De stap naar de makelaar hebben we nog niet gezet. Dat komt vooral doordat we nare verhalen horen van vrienden. Ze zeggen dat het al moeilijk is een bezichtiging te krijgen. Vervolgens moet je snel beslissen en dan ook nog veel overbieden. Dat schrikt ons af.

„Mensen moeten worden beschermd tegen investeerders die de prijs opdrijven. Ik heb geen ouders die mij even een ton lenen. Sebastián komt uit Mexico, dus we weten niet of we voor altijd in Nederland willen blijven wonen. We willen de optie openhouden om weg te kunnen. Voorlopig blijven we in ons huurhuis. We weten gewoon niet wat verstandig is om nu te doen.”

‘Het is allemaal liegen, bedriegen, bedreigen’

Foto Merlin Daleman

Wim Leeuwis (72), voorzitter FNV R’dam, gepensioneerd, was maatschappelijk werker

„De gemeente wil alleen nog maar rijken in de stad. Het woonbeleid is helemaal gericht op het wegdrukken van bepaalde bewonersgroepen. Dat moet veranderen.

„Ik woon sinds 1974 in de Tweebosbuurt, van oudsher een arbeidersbuurt. Je had hier van alles: Turken, Marokkanen, Hindoestanen. We waren altijd solidair, hielpen elkaar. Zo leende ik mijn lasapparaat uit, of deelde je de auto als iemand die nodig had. De samenhang in een buurt is goud waard.

„Twee jaar terug kregen wij een brief: ‘u moet binnen een jaar uw huis verlaten want we gaan slopen’. De bewoners zijn pas op het laatste moment geïnformeerd. Vestia [de woningcorporatie] haalt de hele buurt leeg vanwege ‘dringend eigen gebruik’. Het is liegen, bedriegen en bedreigen.

„Na veel rechtszaken mogen er nu voorlopig elf woningen blijven, onder andere die van mij. Waarom mijn woning eerst zou worden gesloopt en nu gerenoveerd wordt, is totaal onduidelijk. Of mijn huur na de renovatie omhoog gaat? Weet ik niet. Ik heb een sociale huurwoning maar zit nog niet aan het plafond. Het begon met mijn buurt, maar hierachter wordt ook gesloopt, en verderop ook. Waar stopt het?”